De kletskoek, ook wel topic genoemd!


#1

Als heel klein columnistje, schrijf ik o.a. op enkele websites over onderwerpen waar ik een mening over heb. Maar er zijn onderwerpen waar ik nu met grote afstand naar kijk, mijn schouders voor ophaal en omdraai. Overigens merk ik wel dat het vaak onderwerpen zijn die het journaal van 20.00 bereiken. Zwarte Pieten gedoe, Bankboeren en bonussen, Albert Verlinde die averij opgelopen heeft of een Adelborst die besloten heeft dat ik zijn tuinhek moet betalen. Tja, onderwerpen waar ik m’n bruine billen mee afveeg,

Aan de andere kant: vanmorgen kreeg ik een viertal reacties van lezers op een recent geschreven column die, laat ik het keurig formuleren, de mening waren toegedaan dat de eeuwige jachtvelden een prima plek voor mij zouden zijn, ik maar in dienst moest treden van IS, Nederland alleen maar voor de Nederlanders(?) is, de “zaak” aan het opruien was en als je hard werkt je wel al het recht op een mening mocht hebben.

Wat een prachtig begin van deze koude zaterdag. Maar schijnbaar heb ik wat aangeraakt, waardoor mensen gaan reageren en bewegen.

Nu stel ik vast dat er menigeen rondloopt die denkt: als iedereen het doet dat zal het wel goed zijn. En doordat ik op gepaste tijdstippen wel eens andere mening uitspreek dan een ander, zet ik de Sociale druk wel eens in om lezers te overtuigen (!) van mijn waarheid.

En ik merk in essentie dat menig lezer van mijn columns, soms ook onzeker is. Dus als de gelijkgestemde een soortgelijke ervaring mee heeft gemaakt i.r.t het onderwerp waar ik over schrijf, dan wordt het maken van een eigen keuze een stuk eenvoudiger. En is zichtbaar bewegen niet vanzelfsprekend.

Nu ben ik gehecht aan waarden die vanzelfsprekend zijn in mijn leven. Zoals, dat het inzetten van verandering onder andere vooraf wordt gegaan door het gesprek, het conflict, een strategie en de consensus. Maar ook door dat te doen wat afgesproken en beloofd is en de wereld, of deel ervan, dit ook laat merken.

En de vraag die mijzelf stel: wat zijn woorden waard als woorden, schijnbaar woorden blijven? Als je ziet dat een column aangeklikt wordt maar het daarbij ook blijft. Als je als “idealist” laat merken dat je wilt bewegen om de zaak te dienen, maar het wordt niet opgemerkt? En als bewegen een schimmenspel is zoals de ander juist doet, die ik het verwijt?

Een mening is tweeledig. In dienst van jezelf of die van een ander. Bij beide hoort bewegen, anders is een mening een onderdeel van de stilte. Een stilte die een idealist altijd probeert te doorbreken.

De techniek zorgt voor de dialoog zonder grenzen. Grenzeloos in de zin van vrijheid, delen, keuze en onbeperktheid. Maar wat nu als het hierbij blijft?

Onsgeldnu of is het Onsgeldstraks? Mmmmmmm, eens denken.,…


#2

Je onderwerp vind ik heel mooi, depluis, maar de titel vind ik wat minder. Het is niet de bedoeling om een kletshoek of kletskoek te hebben op dit forum. Gelukkig ben je wel zeer inhoudelijk bezig en maak je sterke punten.

Het is inderdaad de vraag of woorden genoeg zullen zijn, maar wat voor daden zouden we kunnen uitvoeren? Hoeveel idealisten zullen er gaan bewegen en / of ons volgen? Geven we het goede voorbeeld?

Mensen raken lijkt mij heel belangrijk. De intrinsieke motivatie aanwakkeren om het zo maar te stellen.


#3

Misschien geeft het (h)erkenning wat betreft ideeën die naar de ‘zwijgspiraal’ verdreven worden.

Verdonkeremaning

Marcuse was van mening dat de media ten onrechte evenveel aandacht besteden aan echt nieuws als aan non-nieuws. Deze vorm van tolerantie voor irrelevant nieuws beschouwde Marcuse als repressief, omdat het het relatieve belang van het echte nieuws doet afnemen. Tegenwoordig verstaat men onder repressieve tolerantie iets anders: het zou een door een heersende macht toegepaste techniek zijn waarbij ideeën of organisaties die voor die macht ongewenst zijn, juist een plaats wordt gegund om ze zodoende onschadelijk te maken. In de jaren zeventig zouden autoriteiten dit middel gebruikt hebben om maatschappelijk verzet te institutionaliseren en zo uit te hollen. Repressieve tolerantie is dan geen echte tolerantie, maar een strategie om niet-getolereerde ideeën te bestrijden.


#4

Met het Reverse Debt System (RDS) wordt het mogelijk om alle schulden uit het wereldbeeld te laten verdwijnen zonder verlies aan koopkracht of kapitaal, hierover bestaat geen twijfel. Tussen theorie en praktijk bestaat echter een hemelsbreed verschil, niet door een gebrek aan technische mogelijkheden maar omwille van de weerbarstigheid van evolutionair achterhaalde systemen en bijhorende denkpatronen. Principieel kunnen we het RDS ‘overnacht’ doorvoeren wanneer hierover een consensus zou bereikt worden, de paradox wil dat net die ‘vastgeroestheid’ dat niet zomaar toelaat. De meer dan interessante vraag stelt zich of we geen doorbraak kunnen ‘forceren’ opdat een domino ontstaat, in dit werkdocument een impressie van hoe dat in z’n werk gaat.


#5