De mimiek van de bankier


#1

Als mede-eigenaar van een Bank, wordt ik niet geïnformeerd over besluiten die er genomen worden. Zo moet ik vanmorgen via een krant vernemen dat “mijn” ABN-AMRO besloten heeft om de komende twee jaar duizenden Retail-medewerkers de laan uit te sturen met als redenen: de toename van het digitale verkeer en het teruglopend volume van bezoekers aan, wederom, mijn kantoren netwerk.

En wordt het dus tijd volgens een Bestuurder, om het huidige organisatiemodel een ander elan te geven. Winst: 380 miljoen, maar dit even terzijde.

Iets aanvoeren als reden,omdat het alternatief in het verleden zelf weggenomen blijkt te zijn, is de component van een voorop gezet plan. Een Bank die geplaagd wordt door noodweer te nationaliseren, is geen kwestie van alleen maar geld. Dit zijn onderhandelingen geweest met ik geef, ik pak en wij willen, model.

Zalm is de baas, en heeft uitstekende banden met Politiek Den Haag. En is het niet prettig dat er via een vriendendienst zaken geregeld kunnen worden? Lijkt mij van wel.

De Bank gaat vroeg of laat in de verkoop.Ik schat in, net voor de beursgang die eraan zit te komen. Zalm zal zijn positie ter beschikking stellen, en de Bank versplinterd. De nieuwe eigenaar zal een Europees paspoort hebben gezien het afbreuk risico binnen o.a de Nederlandse markt en het ambitieniveau van Jeroen D.

En op deze manier is de cirkel rond. Blijft de macht een macht, is de klant nog steeds niet meer dan een spons en zullen de innovatieve producten de markt gaan bestoken voor hen die honger hebben, of zij die niet anders kunnen.

Ik sluit m’n ogen, en zie een grote ronde tafel, een goede fles wijn en stuk of zeven heren die in het schemer het glas heffen en het Adde parvum parvo magnus acervus erit, ( voeg een beetje bij een beetje en de stapel zal groot zijn) naar elkaar uitspreken.

Het genootschap der stille Bankiers, zou het er zijn?

de Pluis


#2