Een tikje op de billen


#1

Wat een prachtige berichten afgelopen week. Een toezichthouder die klust in de avonduren, en op verzoek je een pets voor de billen gaf. Werkt er een keer iemand thuis, is het weer niet goed. Wat moet de meesteres achter haar masker gelachen hebben, toen ze vanuit het schemer Jeroen Dijssebloem in een luier aan zag komen met een speen om z’n nek. Sla me, mep me…ik heb het verdiend. Dit laatste onderschrijf ik en doordat ik in beelden denk, krijg ik een-zateragmorgen glimlach op mijn mond. Jammer, ze is ontslagen maar het is nu een kwestie van wachten op haar eerste boek en interview. Ik verheug me erop. Kijken waar de bonnetjes gebleven zijn…

Dan the Fons die wat bij klust en kletst bij de ABN AMRO. Niks integriteit, gewoon effe cashen door het freelance voorzitterschap te vervullen. En kijk, de euries stromen binnen. Goed gedaan. Journalistiek is immers toch al vergeven tot figuren met oneliners, dus niks mis mee wat de the Fons gedaan heeft. Gewoon onderdeel zijn van de maatschappij. Aanpassen, pakken en niet twijfelen.

Om af te sluiten met tante Ajaan Ali die na een paar jaartjes beschermd te zijn met Belastinggeld, nu weer vindt dat het allemaal wel mee valt met de Islam. Ik voel hem aankomen, een nieuwe VVD meesteres komt er aan. Even een boekje schrijven, bij Opa Frits onder het bureau en klaar is Kees(!).

Wat geld toch allemaal niet doet met elk mens.Heeft niets meer te maken met roeping, functie, geslacht of religie. Nee, maar met macht, ego, schijt aan de wereld en het eigen pluche.

Ons geld: m’n rug op. Geld, geld en nog eens geld.

Volgens mij zitten onder de lezers van deze site vast slaven die zich nu zorgen maken over het verschijnen van het eerder genoemde boek van de meesteres. D(e) N(ederlandse) B(illen). U gaat dan met de Billen Bloot, pets…heerlijk toch!

de Pluis


#2