Ik heb een navel en u ook


#1

Vanmorgen kreeg ik op een zeer vroeg tijdstip een mail van een dame die op zoek was naar Flip. Althans ze dacht dat ik een Flip was. Ik heb de dame keurig netjes medegedeeld dat ik de Pluis ben, die wel af en toe geflipt is. Ging over e.o.a Werkgroep Educatie, Mmmmm.

De Pluis begint als onbezoldigd docent binnenkort met zijn reizen langs de ROC scholen. Met allerlei attributen ga ik met de studenten in gesprek over gedrag, schuld, zelfredzaamheid en inzichten. Allemaal vertaald in 4e jaars jargon wat op zich al een uitdaging is, kan ik u vertellen.

Nu lees ik veel en ook de reacties op deze site, met een meer dan een gemiddelde belangstelling. Soms snap ik het, en soms snap ik er echt niets van. Maar goed, waarom moet een mens ook alles willen snappen nietwaar.?

Wat ik wederom merk is, dat de goed bedoelde adviezen voor het verwezenlijken van menig diepste verlangens in deze tijd om elkaars oren vliegen. Daar hoort ook een stevig potje navelstaren bij.

Prachtige momenten om het nutteloze deel van het lichaam oprecht te bewonderen is bijvoorbeeld de jaarwisseling, bepaalde fasen in een leven, een betoog van je schoonmoeder of partner als je twee keer vergeten bent om de container buiten te zetten.

Stel dat het staren een blijvend karakter krijgt, dan is bijvoorbeeld de Pluis (Organisatie) Psycholoog een optie. Maar ik weet ook dat veel mensen het niet lukt om voornemens om te buigen in echte verandering. Het mondt vaak uit in reflectie, acteren en teleurstelling waar de kans om ongelukkig te worden, op de loer ligt. Je wordt er niet vrolijk van. En zoals ik het wel eens benoem: depressies en klachten nemen toe, met het aantal hulpverleners. Maar wat dan wel?

Stop met navelstaren! Het helpt je niet om te ontdekken wie je bent, en dus vallen puzzelstukjes nooit op hun plek. Ga gewoon doen, wat meer voldoening geeft dan over de tekortkomingen, na te denken.

Het zegt veel over uw persoonlijkheid dan welke vorm van zelfreflectie ook. Het zegt namelijk iets over uw drijfveren en wellicht over aanknopingspunten.

Nu is de Pluis maar eenvoudige klets-en schrijf majoor, maar ik stel me zo voor: Gelijkgestemden die elkaar op deze site vinden en in vochtig, tochtige kamertjes met een fles rode wijn, gelijkgestemdheid tot leven brengen. Die plannen smeden, en na afloop in broeder en zusterschap de internationale neuriën. En dan…

Misschien denk en doe ik preventief, en ga de strijd niet meer aan met de windmolens die ik niet kan bereiken en of beïnvloeden. Maar zowel bij de Pluis als bij u, ligt het navelstaren constant op de loer. Met dit verschil: ik staar alleen naar mijn eigen navel omdat er niemand anders mee staart en mee mag staren. Maar misschien is dit ook wel een kracht!

de Pluis


#2